29 Şubat 2016 Pazartesi


Yalnızlığım karşımda, kaldırımda yalın ayak
Tam unuttum derken yine onu karşıma çıkardı sokak
Yürümeye çalışsa da hayat caddesinde zorlanarak
Anılar, hatıralar bırakmıyor çarpıp yaralayarak
Her an gelebilir yanıma gerçek inciterek
Ama gelecekse yanında bir ışık getirecek
Ateş böceğinin ışığı az, bana yetmeyecek
Yine de daha kolay karanlıkta gezinmek
Tam unutup daldığım zaman karışır hayal-gerçek
Kafamdaki bu kargaşa sonsuza dek sürecek
Her anımda gerçek suratıma gülecek ve...
Her zamankinden daha acıtacak ve kaçıp gidecek
Sanki mutluluk bana bol gelecek
Hep mutluluğumu bile bana dar edecek
Hayatımı kalbim mi aklım mı belirleyecek
Ne yazık ki ikisinin birleştiği gün gelmeyecek
Bu böyle devem edecek, gerçek devam edecek
Tek umudum hiç gelmeyecek bir gelecek
Satırlarım ki, sadece beni dinleyecek
Gün gelir de kelimeler yetmez diye büyüyecek
Hayatım anlam kazanamayacak, Ta ki gerçek...
Beni rahat bırakıp yalnızlığımı azat edene dek