27 Eylül 2016 Salı

kabuslar bitince yalnız kalmak istemez şair...

Kalemini eline alınca nefes alır şair
Nefesini tutup birktirir kelimeleri bir süre
Sonra kalemine üfler tüm nefesini
Sadece yazarken sırtını başkasına döner şair
Bazen anlasa da susar kelimeleri
Bekler ve anlaşılmasını ister gerçeğin
Kalemiyle çizer maskesini ve bekler geceyi
Sonra ay ışığında tuzlanıp sıvılaşır kelimeleri
O kelimeler gözlerinden yavaşça düşerken
Daha da değerlenir tutsak kelimeleri
Sonra anlaşılmak ister, anlayamazken kendini
Kelimeler isyan eder, acıtır sonra
Onlar da bıkar bitmeyen 'sonra'lardan
Sıkılıp aklını kuşatırlar şair uyuyunca
Kabuslarını hatırlar şair kurtulmaya çalıştıkça
Kabuslar kadar korku verir kelimeler
Yine de şair gitmelerini istemez bazen
Kabuslar bitince yalnız kalmak istemez şair
Kabusların acılarını da sever şair bazen
Yüklerini unutur, kelimeler gider korkunca
Şair dizlerinin üstüne çöküp yumruklar gerçeği
Acısın ister eli, acısın ister her nefesi
Huzurlu rüyalar şairden uzaklaşmaya başlayınca...


4 yorum:

  1. Blogunuzu takibe aldım bende beklerim :)
    Ayrıca şiirleriniz muazzam

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. yorumunuz için çok teşekkür ederim. :)))

      Sil
  2. Size aitse Siz Bu Isi BiLiyorsunuz Bence :) Kaleminize sagLik.

    YanıtlaSil
  3. çok teşekkür ederim. bu şiirler gerçekten bana ait ve aynı zamanda sırdaşlarım, arkadaşlarım. :)))

    YanıtlaSil