6 Ağustos 2016 Cumartesi

tek yıldızım olsun kendi karanlığımda

Bir yıldız kaysın düşlerimin yalnızlığına
Aydınlansın tüm gülüşlerim mutlulukla
Yeni bir ışık dokunmasın hayatıma 
Kendi gecemde tek yıldız parlasın inatla

Ama yıldızsız kalmasın hiçbir gece
Muhtac olmasın güneşe bağımlı ay'a
Parlasın yıldızlar, görünsün herkese
Yalancı ışıklar yıldızların görkemini kapatsa da

Kaybetmesin gökyüzü yıldızların ışığını
Dostluğun aslını yıldızlar bize anlatmıştı
O kadar ağırlaştı ki sırtlarındaki sır tabakası
Yıldızların ışığı yavaşça sönmeye başlamıştı

Yine de tek yıldızım olsun kendi karanlığımda
Bedenimi, aklımı ışığıyla sarsın her defasında 
Tek yükü hayallerim olsun, izlesin beni yukarıda
Kabullensin beni hayatın anlamsızlığına inadımla...



Gecenin karanlığı sarsın tüm hayallerimi...

Gecenin karanlığı sarsın bedenimi ben uyurken
Kimse görmesin kabuslarımın uykkusuzluğunu
Korkularım parçalara ayrılmış uyumamı beklerken
Saklanmışlar ve çözmeye çalışıyorlar suskunluğumu

Geceden bir parça gelsin ay kararınca yanıma 
Bir ışık getirsin, gözlerimi kapatsın karanlığa
Kelimeler yankılansın yazdığım her satırda
Bir şiir sunsun gecenin sessiz yalnızlığına

Gecenin karanlığı sarsın tüm hayallerimi
Sessizliğin sıcağında yanmış hayaller çaresizce
Gecenin serinliği sarsın tüm hayallerimi
Sessizlik de soğusun, sarılsın kendi hissizliğine...

kelimeler yollara emanet

Herşeye rağmen gitmek istiyorum ve şimdi de gidiyorum. 20 gün de olsa uzağım artık sorunlarıma. Herşey bir yana ama sırf otobüs camından yeni yerlet görmek için bile yolculuk yapasım geliyor bazen.  Sanki yollara söylediğim herşey o yollarla birlikte kayıp gidiyor, halbuki yollar da sözlerim de bıraktığım yerde beni bekliyorlar usanmadan. Belki bir gün geri dönerim diye...