21 Nisan 2016 Perşembe

Belki de sadece küçükken izlediğim çizgifilmlerin kırıntılarıdır geçmişi geleceğe kabus yapan



Yine gözlerimden uyku akarken uyumaya çalışıyorum. Ama gözlerimi her kapadığımda kirpiklerim diken oluveriyor. Ama o dikenler tenimi, gözlerimi değil zihnimi acıtıyor. Artık geceleri, eskiden özendiğim dizilerdeki gibi sıçrayarak uyanıyorum. Zinim her gece bana açlık oyunlarını oynatırken bi an pes ediyorum. İşte o an uyanıyrum ama bu tekrar uykuya dönüp yeniden kabuslar görmemi sağlıyor sadece. Zihnim bile bana düşman olmuşken etrafımdaki insanlara bakıyorum. Gerçekten gözlerimin ardındaki kabusları dindirmek için mi yoksa bana kabus olmak mı amaçları? Bilmiyorum... Ve sanırım bunu hiçbir zaman öğrenemeyeceğim. Çünkü eğer öğrenirsem hayat bana yeni yalancılar, yeni dikenler yollayacak. Belki de uykumu kaçıran da bir gün gerçekleri öğrenebilme ihtimalimdir... Belki de sadece küçükken izlediğim çizgifilmlerin kırıntılarıdır geçmişi geleceğe kabus yapan
.



Hiç yorum yok:

Yorum Gönder