29 Mart 2016 Salı

Ne hakları var beni suçlamaya
Çabalasalar, alışsalar artık anlamaya
Ya da teselli etmesinler basitmişngibi
Gücümü geri getirecekti oysa hayatın yenilgisi
Dolaşıyorum etrafta neşeli gibimsi
Yine kızıyorum herkese eskisi gibi 
Ama sakladıkça yenilgimi, hetiriyor karşıma nefreti
Gözlerimi kapatıcam ve yine herşey eskisi gibi
Yine de insan kovamıyor belkiyi keşkeyi
Bi an boş veriyorsun ya herşeyi
İşte o zaman gülüyorsun ve o zaman unutuyorsun
Ama onun da sonu var rüya gibi, hayal gibi
Hatırlatan her şeyi yıkıyorum, siliyorum
Ama sözde olduğu gibi silinmiyor bir türlü
Saklanmış aklımın en uç noktasına
Kalbimin ise tam ortasında, şurada
Her ne kadar kendimi anlatamasam da 
Yanımdakinin elinden gelmez susmaktan başka
Cünkü;
En büyük yardım susmaktır, bir insana...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder