29 Mart 2016 Salı

Ne hakları var beni suçlamaya
Çabalasalar, alışsalar artık anlamaya
Ya da teselli etmesinler basitmişngibi
Gücümü geri getirecekti oysa hayatın yenilgisi
Dolaşıyorum etrafta neşeli gibimsi
Yine kızıyorum herkese eskisi gibi 
Ama sakladıkça yenilgimi, hetiriyor karşıma nefreti
Gözlerimi kapatıcam ve yine herşey eskisi gibi
Yine de insan kovamıyor belkiyi keşkeyi
Bi an boş veriyorsun ya herşeyi
İşte o zaman gülüyorsun ve o zaman unutuyorsun
Ama onun da sonu var rüya gibi, hayal gibi
Hatırlatan her şeyi yıkıyorum, siliyorum
Ama sözde olduğu gibi silinmiyor bir türlü
Saklanmış aklımın en uç noktasına
Kalbimin ise tam ortasında, şurada
Her ne kadar kendimi anlatamasam da 
Yanımdakinin elinden gelmez susmaktan başka
Cünkü;
En büyük yardım susmaktır, bir insana...

16 Mart 2016 Çarşamba

Halbuki tarihimiz bize, barbarlığın tam da kentlerin bağrında bulunduğunu ve asla geçmişte varolanlara geri dönüş anlamına gelmediğini öğretti.

9 Mart 2016 Çarşamba



Çıkar olmuş hayatın temelleri

Endişeler aklın her alanını çevrelemiş
Sonsuz yaşayacaklarmış gibi
Bugünün sevinçleri yarınlara ertelenmiş
Kimini gözleri şişmanlamış aç gözlülükten
Kimi kulaklarını kapamış etrafındakilere
Satırlar dilim oldu, anlayan olur belki de
Kimi gözlerini kapamış, korkar olmuş gerçekten
Yalanları toplayıp set kuran etrafına
Söyle hadi kaç yalanın başa çıkar tek doğrumla
Her şeyi bilmek değil doğrusunu bilmek yeter
Ben sürekli yazarım, kurumasın alnımdaki ter
Yine etrafımda sıradan sesler, bağıracak
Hepsinde kucak kucak palavra
Kimi üstüme nefretini kusacak
Kimi de hayallerimi çalıp saklamaya,,,

2 Mart 2016 Çarşamba

İsteyince olmuyor kendiliğinden iki kelime
Pusuda hep kelimeler zehirliyor beyni yavaşça
Ölüme bir adım kala sırıtarak karşımda zaferle
Birkaç kırıntı umut ve bir damla yarın bırakır avuçlarıma